17 juni 2025
In het hart van de Franse Alpen, waar de majestueuze Mont Blanc zich hoog boven de wolken uitstrekt, beleefde Annemiek Koers een avontuur dat ze nooit zal vergeten. Voor veel mensen is het beklimmen van de Mont Blanc al een indrukwekkende prestatie, maar Annemiek besloot een stap verder te gaan. Ze wilde niet alleen de top bereiken, maar ook naar beneden vliegen met haar paraglider; een paragliding-discipline genaamd hike & fly.
Een paar weken voor ze daadwerkelijk de Mont Blac zou beklimmen, was Annemiek al in Frankrijk. Ze volgde een paraglidingcursus bij het Franse Lac de Serre Ponçon. Ze gebruikte haar tijd niet alleen om haar vliegvaardigheden te verbeteren, maar ook om het weer nauwlettend in de gaten te houden. Ze wist dat het succes van haar avontuur zou afhangen van perfecte omstandigheden. Elke dag checkte ze weer-apps zoals Meteo Blue en Windy, specifiek gericht op de regio rond Chamonix. Het was vooral belangrijk dat er weinig wind was, teveel wind maakt de start vanaf de top gevaarlijk, of zelfs onmogelijk. Daarnaast was de wolkenbasis cruciaal, een dicht wolkendek maakt vliegen praktisch onmogelijk. Toen ze uiteindelijk een weervenster met perfecte omstandigheden zag – weinig wind en geen wolken – wist Annemiek dat het moment gekomen was. Ze had al twee acclimatisatiewandelingen op hoogte gemaakt en voelde zich klaar. Het was nu of nooit.
Annemiek had al de nodige ervaring met hiken en klimmen in het gebied. Ze was al een paar jaar met enige regelmatig in Chamonix geweest en kende ook mensen die de route al hadden afgelegd. "De lokale paraglidingschool bood het zelfs aan als een onderdeel van hun programma. Voor mij was het een mooi verlengstuk van mijn eerdere hike ervaring op4.000-meter pieken, zoals de Toubkal in Marokko." Maar het plannen van een hike & fly-avontuur op de Mont Blanc gaat niet alleen over het weer. Ze moest ook een plek zien te bemachtigen in een van de hutten op de berg. Dat bleek nog een uitdaging, want de hutten zitten snel vol, zeker in het korte vliegseizoen van september. Pas na tien keer bellen met de hut bleek er een plekje vrijgekomen. Het najaar is de beste tijd om een vlucht als deze in te plannen. Gedurende de maanden juli en augustus is het namelijk verboden om vanaf de Mont Blanc te vliegen. In juni ligt er vaak nog te veel sneeuw en zijn de temperaturen laag. Begin september is ideaal, met de minste kans dat de eerste sneeuw al gevallen is. Bovendien gaan de hutten eind september allemaal dicht. Wil je later gaan dan zal je in een van de winterkamers op de berg moeten slapen, wat weer inhoudt dat je branders en eten mee moet nemen. Naast geluk met het weer (en een hut), moet je ook over voldoende tijd beschikken. Realistisch gezien zou je eigenlijk een week of drie in of rondom Chamonix moeten verblijven om je kansen te vergroten. “Je kunt niet nu inplannen dat je op bijvoorbeeld 15 september 2025 deze tocht gaat maken, daarvoor spelen er teveel veranderlijke factoren”, aldus Annemiek.
Met haar uitrusting op orde – inclusief gletsjeruitrusting bestaande uit touwen, stijgijzers, een ijsbijl, en natuurlijk haar paragliding uitrusting – vertrok ze uiteindelijk naar de Mont Blanc. Het totale gewicht van haar uitrusting was ongeveer tien kilo; ze had een licht harnas en geen reserveparachute meegenomen, wat haar flexibiliteit en snelheid tijdens het klimmenten goede kwam. Elke gram telt op grote hoogte. Aangezien ze in een hut op de berg sliep en at, hoefde ze geen eten, branders of pannen mee te nemen, wat ook aan gewicht en pakvolume scheelde. Enkel wat snacks voor tijdens de beklimming waren voldoende. Fysiek voelde ze zich sterk. Hoewel ze geen specifiek trainingsprogramma had gevolgd voor deze tocht, was ze in goede algemene conditie.
Ze liep regelmatig hard en sportte veel. Voor deze beklimming was het vooral belangrijk om geacclimatiseerd te zijn. Ze had al eerder vanaf de Aiguille du Midi op 3.842 meter gevlogen, wat haar enige ervaring had gegeven met paragliden op hoogte. De Mont Blanc zelf is een relatief eenvoudige klim, technisch gezien. Er zijn geen moeilijke rotssecties, het is meer een steile, maar goed te bewandelen route. Toch moet je altijd alert blijven, vooral langs de afgronden. De dag voor de beklimming vertrok ze met het treintje omhoog. Vanaf het hoogste eindstation begint het lopen naar de hut. Ze startte rustig en geconcentreerd, zelfs toen ze tijdens het eerste uur van de klim struikelde en wat blauwe plekken opliep. Het voelde als een domme fout, maar het mocht haar vastberadenheid niet in de weg staan. Een van de spannendste momenten van de klim was het passeren van de beruchte Grand Couloir, een smalle kloof waar regelmatig stenen naar beneden vallen. Annemiek wist dat het cruciaal was om vroeg te vertrekken. Hoe later op de dag, hoe groter het risico op vallende stenen. Ze had geluk – op dat moment bleef het relatief rustig. Maar de spanning was voelbaar. Je kunt alleen maar wachten en hopen dat er niets gebeurt terwijl je de kloof oversteekt.
De dag van de beklimming naar de top begon vroeg, in het donker. Ze had goed geslapen, wat een goed teken was. Normaal gesproken is het lastig op hoogte echt te slapen, meestal lig je dan half wakker. Weliswaar rust je dan, maar echt slapen is het niet. “Deze korte nacht was perfect aangezien ik echt even slaap heb kunnen pakken en ik uitgerust de dag kon beginnen.” De rust en kalmte van de bergen, afgewisseld met de kleine lampjes van andere klimmers die omhoog liepen, gaf Annemiek het gevoel dat ze op de juiste plek was. Het was een bijna surrealistisch beeld, met de sterren boven haar en de donkere gletsjers om haar heen. Hoewel ze wist dat het zwaar zou worden, voelde ze vertrouwen in haar voorbereiding. Daarnaast voorspelden de sterren een onbewolkte ochtend. Naarmate ze hoger klom, werden de fysieke uitdagingen groter. Niet alleen was het steil, ook de hoogte begon mee te spelen. Gelukkig bleven de symptomen van hoogteziekte uit, mogelijk door veel water te drinken en voldoende te rusten. Eenmaal op de top van de Mont Blanc voelde Annemiek een enorme voldoening. De zon was net opgekomen en het uitzicht over de Alpen was adembenemend. Aangezien ze geen haast had – ze hoefde immers niet meer omlaag te klimmen – kon ze uitgebreid genieten van het indrukwekkende panorama. Andere paragliders waren ook op de top aanwezig en er heerste een gevoel van kameraadschap. Iedereen was enthousiast dat de omstandigheden zo perfect waren en er werd druk overlegd over de beste startlocatie.
Hierna begon het tweede deel van haar avontuur: de vlucht naar beneden. Het opstijgen vanaf de top van de Mont Blanc is een technische uitdaging. De ijle lucht op grote hoogte betekent dat je langer moet rennen om voldoende lift te krijgen. Annemiek koos ervoor om haar stijgijzers aan te houden tijdens het opstijgen om het risico op uitglijden te verminderen. Gelukkig viel het rennen mee en ging de start vlekkeloos. De vlucht zelf duurde ongeveer vijfenveertig minuten en was een ervaring die ze moeilijk in woorden kan vatten. Terwijl ze over de gletsjers vloog, had ze een perfect uitzicht op de route die ze net geklommen had. Het was een moment van pure vreugde en adrenaline. Het besef dat ze de top had bereikt en nu door de lucht zweefde, maakte het tot een onvergetelijke ervaring. Tijdens de vlucht moest ze nog wel haar stijgijzers uittrekken aangezien die tijdens het landen voor problemen konden zorgen. Een technische handeling die voorzichtig uitgevoerd moet worden. Je hebt twee handen nodig en je moet dus beide stuurtokkels loslaten, waardoor je tijdelijk geen controle over de paraglider hebt. Daarnaast moet je met je handen naar je voeten reiken om de banden van de stijgijzers los te maken. Gelukkig ging dit door de kalme omstandigheden zonder problemen. Terwijl ze genoot van de rust en het spectaculaire uitzicht hulde de opkomende zon de bergen in een gouden gloed.
Na de landing voelde ze zich geweldig. De combinatie van fysieke inspanning, mentale focus en de overweldigende natuur had haar een euforisch gevoel gegeven. Hoewel ze moe was van de korte nacht en de lange klim, gaf de adrenaline haar de energie om de rest van de dag door te komen. Maar wat doe je als je je droomavontuur hebt beleefd? Voor Annemiek is het antwoord simpel: je zoekt een nieuwe uitdaging. Na de Mont Blanc heeft ze haar zinnen op de Barre Des Ecrins (4.102) gezet. Een berg waar ze al vaak overheen vloog in een zweefvliegtuig tijdens de jaarlijkse Alpenvakantie met haar vliegclub. Maar nu wil ze het vliegen dus combineren met uitdagende beklimmingen. Het idee om met haar paraglider over het landschap te zweven dat ze eerder beklommen heeft, is voor haar de perfecte manier om haar passies voor klimmen en vliegen samen te brengen.
Terugkijkend op haar hike & fly-avontuur op de Mont Blanc zou Annemiek weinig anders doen. Misschien zou ze een andere route kiezen of met meer vrienden gaan, maar de ervaring was zo dicht bij perfectie dat er weinig te verbeteren valt. Haar advies voor iedereen die een soortgelijk avontuur wil aangaan: “Bereid je goed voor. Het klinkt misschien eenvoudig als de omstandigheden perfect zijn, maar je moet ervaring opdoen in zowel klimmen als vliegen. Begin klein en leer van elke vlucht, zodat je uiteindelijk klaar bent voor het grotere werk. Met hike & fly maak je geen gebruik van de officiële start- en landingsplaatsen. Het vraagt flexibiliteit en kunde om vanaf lastigere plekken te kunnen starten, veelal in niet-optimale weersomstandigheden. Hoe vaker je dit doet, hoe meer vertrouwen je krijgt in jezelf en je materiaal. Uiteindelijk komt dat allemaal samen op een avontuur als dit.”
